Ξύλο ταστιέρας

Από τη Φρικηπαίδεια, την ελεύθερη παρωδία
Αναθεώρηση ως προς 08:12, 12 Απριλίου 2008 από τον 88.218.182.131 (συζήτηση) (Ξύλα ταστιέρας explained)
(διαφ.) ← Παλαιότερη αναθεώρηση | Τελευταία αναθεώρηση (διαφ.) | Νεότερη αναθεώρηση → (διαφ.)
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση

Ξύλο ταστιέρας.

Το υλικό κατασκευής της ταστιέρας μιας ΗΛΕΚΤΡΙΚΗΣ κιθάρας είναι ο καθοριστικότερος παράγοντας ηχοχρώματός της. Ελάχιστο ρόλο παίζουν τα ΗΛΕΚΤΡΙΚΑ της (μαγνήτες, πυκνωτές, ποτενσιόμετρα). Ακόμα μικρότερο το λοιπό hardware (σταθερή η όχι γέφυρα, υλικό nut, χορδές), τα πετάλια, ο ενισχυτής και τα ηχεία. Αυτό που πραγματικά κάνει τον ήχο ξεχωριστό είναι το εν λόγω ξύλο που εφάπτεται του μπράτσου.

Υπάρχουν 3 κύρια είδη ταστιέρας:

Ταστιέρα maple.

Μακράν η καλύτερη. Ο ήχος είναι διαυγής, καμπανάτος κλπ. Η μόνη αληθινή ταστιέρα για αληθινές κιθάρες.


Ταστιέρα rosewood.

Για παιδάκια. Ο ήχος γίνεται μουντός, αφήνει μαυρίλα στα δάκτυλα, ξεκολάνει σκλήθρες και μπαίνουν στα νύχια, χάνονται αρμονικές. Αναφέρθηκαν περιπτώσεις rosewood ταστιερών που το πρόβλημα ήταν τόσο μεγάλο που ακόμα και το πιο εκπαιδευμένο αυτί δεν μπορούσε να ξεχωρίσει αν παίζει Μι μινόρε η Σι μινόρε. Αισθητικώς, το μαύρο φημολογείται ότι αδυνατίζει. Έτσι η κιθάρα θα φαίνεται ως δυσανάλογα λεπτή στο μπράτσο και θα προκαλεί την γενική κοροϊδία του κοινού (το γνωστό κράξιμο: "κιθάρα είναι αυτή ρε η γκροφρέτα?") Γενικώς πρέπει να αποφεύγονται.


Ταστιέρα έβενος.

Για πολύ κιτς καταστάσεις. Έβενινη ταστιέρα, ασημένια κιθάρα, μπακιρένια ηλεκτρικά, χρυσαφί στολίδια, κεντήματα, χαϊμαλιά, κομπολόγια απο ελεφαντόδοντο, ανοιχτό πουκάμισο με τρίχες allover, ζάντες αλουμινίου στο αυτοκίνητο κλπ. Πουλάει πολύ σε πανυγυρτζήδες, ανθρώπους με χρυσά δόντια και παπούτσια σκαρπίνι